*สีเสียดเหนือ

 

 

We should look for someone to eat and drink with

 before looking for something to eat and drink...

 

 

 

ก่อนที่คุณจะคิดว่า 'จะดื่มจะกินอะไรดี'

... ลองคิดก่อนมั้ยว่า 'จะดื่มจะกินกับใครดี' ...

 

 

 

[ปิ่นโต .. abc editor ]

 

 

 

 

 

จริง ๆ นะ

 

 

 

 

 

 

 

มีเรื่องเล่าอยู่ว่า...
คุณตาคนนึงเดินทางไปเยี่ยมเยียนเพื่อนคนหนึ่งทุกๆวัน และก็มีเรื่องเล่าอีกเรื่องหนึ่งเล่าว่าคุณยายคนนึง เดินทางเพื่อไปหาเพื่อนคนนึงทุกๆวัน....

เรื่องเล่าทั่งสองนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน และไม่ใช่เรื่องที่เล่ามาจากที่เดียวกัน เพราะคุณตาและคุณยายทั้งสองไม่เคยรู้จักกัน
คุณตาเดินไปเยี่ยมเพื่อนที่ป่วยที่ท่าพระจันทร์ ในขณะที่คุณยายเดินไปหาเพื่อนสนิทที่ท่าพระอาทิตย์
วัน แล้ววันเล่า ทั้งคู่เดินสวนกัน... บางวันคุณยายไม่เจอคุณตา และในอีกบางวัน คุณตาไม่เจอคุณยาย
เพราะทั้งสองไม่เคยสังเกตซึ่งกันและกัน จนเมื่อวันหนึ่ง.........
คุณตาไม่จำเป็นต้องไปเยี่ยมเพื่อนที่ป่วยอีกต่อไป และคุณตาก็ไม่ได้เดินไปที่ท่าพระจันทร์อีก
แตคุณยายยังเดินตามเส้นทางเดิม จนเริ่มว่ามีบางสิ่งขาดหายไป ในระหว่างการเดินทางของตน....
และเริ่มรู้สึกว่าการเดินทางแต่ละครั้งไม่มีความหมายอีกต่อไป คุณยายหยุดการเดินทางไปที่ท่าพระอาทิตย์
ในขณะเดียวกันกับที่คุณตารู้สึก ขาดบางสิ่งบางอย่างไป คุณตาเริ่มออกเดินทางอีกครั้งหนึ่งกลับไปที่ท่าพระจันทร์
ที่ที่คุณตารู้สึกว่ามีบางสิ่งรอคุณตาอยู่ แต่คุณตาไม่พบสิ่งที่ทำให้คุณตาออกเดินทางตามหา
คุณตาพบว่าสิ่งที่ขาดหายไปนั้น ไม่สามารถหาพบได้ตามรายทาง
ในขณะที่คุณยายก็พบว่าการอยู่เฉย ไม่สามารถทำให้พบสิ่งที่ขาดหายไปได้
คุณยายเริ่มออกเดินอีกครั้ง ในขณะที่คุณตาหยุดการค้นหาโดยสิ้นเชิง เรื่องนี้ไม่มีจุดจบ........ ^^

แต่ทำให้หลานของคุณตาและคุณยายทั้งสองได้เรียนรู้ว่า
ในบางครั้ง ขณะที่เราตามหาบางสิ่ง เราอาจเป็นใครคนหนึ่งที่ใครอีกคนหนึ่งกำลังค้นหา
และในขณะที่เราเดินออกไปตามท้องถนน คนบางคนที่เรารอคอยอาจจะเดินผ่านไปเมื่อนาทีที่ผ่านมาแล้ว
บางทีเรื่องเล่าทั้งสองนี้อาจไม่ใช่เรื่องเดียวกัน แต่เราก็สามารถทำให้มันมาบรรจบกันได้…..ถ้าเราต้องการ

 

 

 

 

หลายวันที่แล้ว นั่งเล่นเฟซบุ๊คไปเรื่อย ๆ ก็เห็นอัพเดทของเพื่อนคนนึงขึ้นมา

"ตกลงแจบอมนิใครวะ ฮือฮากันเต็มเฟซบุ๊ค"

เอ้อ .. เพื่อนเราไม่รู้จักแจบอมแฮะ เอ้อ.. แล้วแจบอมเป็นอะไร 

จากนั้น เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็น ก็เข้าเวบยอดนิยม .. กูเกิล

....

อ๋อ อ อ อ  อย่างงี้นิเอง 

 

จริงๆแล้ว ก็ไม่ใช่สาวกเกาหลี หรือแฟนคลับ 2PM แต่อย่างใด

แต่ก็แอบรู้สึกเซ็งอย่างบอกไม่ถูกแฮะ 

คนเราตัดสินคนๆนึงได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ

เงื่อนไขของคนเรา ปัจจัยแวดล้อมคนเรามันต่างกัน 

ทุกคนต่างมีด้านดีและด้านที่ไม่ดี

ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกนะ

เราทุกคนต่างเคยทำอะไรที่ไม่เชื่อ หรือพูดอะไรที่โง่ ๆ

 

ถ้าจะมีใครลองอ่านmyspace ของเขาต่อไป 

"ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนเกาหลีไปแล้ว"...

"ฉันภูมิใจที่เป็นคนเกาหลี"...

"คนเกาหลีอย่างกับดารา แต่งตัวกันเก่งมาก พอไปเทียบกับเขาแล้ว ฉันอย่างกับขอทาน ไม่ใช่สิ ใช่แล้ว ฉันคือขอทาน"...

"ตอนนี้ฉันไม่คุ้นกับภาษาอังกฤษแล้ว ตลกไหม ฮ่าๆ"...

 

คนเราเติบโตขึ้นมาด้วยความผิดพลาด 

ผิดแล้วรู้จักขอโทษ เรียนรู้แล้วก้าวต่อไป

เราทุกคนก็ต่างต้องการได้รับการอภัย

นักการเมืองโกงกินประเทศ เห็นกันทั่วโลก ไม่เห็นมีใครออกมาขอโทษสักคำ 

ในขณะที่คนๆนึงต้องออกมาก้มหัวขอโทษ แล้วออกจากงานที่เค้ารักไป 

 

 

ถ้าเป็นคุณ คุณต้องการการอภัยรึุป่าว

แล้วถ้าคุณต้องเป็นคนให้อภัยบ้างล่ะ

 

การให้อภัยคนๆนึงมันจะยากซักแค่ไหนกันเชียวนะ

 

 

จริง ๆ แล้วแลดูเหมือนไม่ใช่ประเด็นใหญ่

ที่ประเทศไทย คลิปฉาวออกมาเยอะแยะ ออกมาขอโทษ ก็จบไป ใช้ชีวิตตามปกติ

ที่เกาหลี สังคมเค้าแร๊งงงง จริง ๆ  คุณแจบอมคงลำบากอยู่

ก็เป็นกำลังใจให้ละกันเนอะ 

 

 

 ปล. ขอบคุณชื่อบล็อคนี้ จากชื่ออัลบั้มเพลงอั้ลบั้มหนึ่งของคุณ จุ๋ย จุ๋ยส์ (ได้มีโอกาสดูเค้าขึ้นคอนเสิร์ตมา ฟังเล่นสด นิ ก็ต้องยอมรับว่า ของเค้าดีจริง ๆ )

คิดลบ แต่ทำบวก ก็ยังดีกว่า คิดบวก ทำลบ เอ่อ .. แต่ถ้าคิดลบ ทำลบ ก็คงไม่ไหวจริง ๆ อ่ะจ้า